Kort antwoord
Paarden zijn kuddedieren en prooidieren: ze voelen zich veilig in een groep en vluchten bij gevaar. Ze communiceren vooral met lichaamstaal, zoals de stand van de oren, de ogen, de staart en de spanning in het lichaam. Verandert dat gedrag, dan kan dat wijzen op stress of pijn; en paarden leren het best van duidelijke, goed getimede beloning.
- In de natuur in beweging
- zo'n 16 uur per dag
- Diepe slaap (REM)
- alleen liggend, telkens 20 tot 30 minuten
- Basisbehoeften
- vrijheid, voeding en vrienden
Het paard als kuddedier en prooidier
Wie een paard wil begrijpen, begint bij zijn natuur. Paarden zijn prooidieren, en hun eerste reactie op gevaar is vluchten. Kan een paard niet weg, dan kan het zich gaan verweren. Daarom schrikt een paard van een plastic zak die plots beweegt, en daarom kan een paard dat zich klem voelt zitten in paniek raken.
Veiligheid vindt een paard in de groep. Binnen een kudde ontstaat een rangorde, maar ook vriendschap: paarden met een voorkeur voor elkaar staan vaak samen en verzorgen elkaar door aan manen en schoft te knabbelen. Dat onderlinge verzorgen werkt stressverlagend. De Gids voor Goede Praktijken van de Sectorraad Paarden noemt sociaal contact daarom een primaire behoefte en het langdurig houden van één paard onwenselijk.
Ook de zintuigen passen bij een prooidier. De ogen staan aan de zijkant van het hoofd, waardoor een paard veel om zich heen ziet, maar recht achter zich en vlak onder zijn hoofd niet goed. Kom daarom van opzij op een paard af en praat tegen hem, zodat hij je hoort aankomen. Gehoor en reuk zijn goed ontwikkeld.
Rusten doet een paard staand én liggend. Doezelen kan staand, maar de diepe slaap (REM-slaap) haalt een paard alleen als het plat op zijn zij ligt. Die duurt telkens maar 20 tot 30 minuten, maar is onmisbaar voor de gezondheid. Een paard dat geen veilige, droge en ruime plek heeft om te gaan liggen, krijgt daardoor mogelijk te weinig diepe slaap.
